Gisteren vertrok Anna* om 17.20 uur vanaf Schiphol. Ze gaat terug naar Jakarta, Indonesië. Vijf dagen geleden hebben we elkaar voor het eerst ontmoet. Ze begroette mij met een warme glimlach, maar gaf ook toe dat ze het spannend vond om haar verhaal te delen.
Al snel vertelde Anna over haar loopbaan in Indonesië. Haar cv laat zien dat ze een ervaren professional is die voor de grootste banken en zorgorganisaties ter wereld heeft gewerkt. Ze had een comfortabel leven opgebouwd in Indonesië en deelde graag wat ze had met familie en vrienden. Trots liet ze een foto van haar zoon zien.
"Hij heeft gestudeerd en spreekt nu vloeiend Spaans en Engels," zei ze met een glimlach.
Alles veranderde toen ze op haar 57e stopte met werken. Door haar leeftijd bleek het vinden van een nieuwe baan lastiger dan verwacht. In Indonesië gaan mensen vanaf hun 59e met pensioen, maar Anna was daar nog niet aan toe. Financieel was dat geen optie en ze droomde er al jaren van om in het buitenland te werken.
Toen haar spaargeld op begon te raken, wendde ze zich tot vrienden met contacten in Nederland. Zij hielpen haar op weg om naar Nederland te komen. De ene vriend betaalde haar vliegticket, een ander bracht haar in contact met een werkgever in de schoonmaak.
Wat een mooie kans leek, pakte helaas heel anders uit.
Het werk was zwaar. Anna werkte in een groot huis, vaak van zeven uur 's ochtends tot tien uur 's avonds. Vaak werd ze daarvoor niet betaald. Ook moest ze zelf haar taxikosten van en naar het werk betalen. Daarnaast wilden haar werkgevers haar niet houden als schoonmaker vanwege vooroordelen over haar gewicht. Ze waren bang dat als er iets zou gebeuren en er een ambulance moest komen, de autoriteiten zouden ontdekken dat er mensen zonder verblijfsvergunning in het huis werkten.
Naast de moeilijkheden met haar nieuwe werkgever, kreeg ze ook geen hulp bij het vinden van een woonruimte. Uiteindelijk vond ze via haar netwerk een plek om te verblijven. Ze deelde een kleine kamer met drie andere mensen. Zelfs douchen was lastig, omdat de ingang deels werd geblokkeerd door een toilet. Voor deze kamer betaalde ze meer dan 400 euro per maand.
Toen ze geen uitzicht meer had op werk en nog maar drie nachten onderdak over had, kwam ze in contact met Justine, een van onze counselors. Justine zag hoe belangrijk het voor haar was om terug te keren en regelde dat ze binnen een week kon terugkeren naar Jakarta.
Ondanks alles wat ze heeft meegemaakt, kijkt Anna alweer vooruit. Als echte ondernemer keek ze naar de mogelijkheden om een eigen bedrijf op te zetten in Jakarta. Na contact met Stichting Wereldwijd kreeg ze ondersteuning bij het opzetten van haar eigen onderneming. Samen stelden ze een pakket samen met materialen en benodigdheden om van start te gaan. Met haar barista-vaardigheden wil Anna straks koffie verkopen vanuit een omgebouwde scooter in Jakarta.
De afgelopen maanden waren zwaar en teleurstellend voor Anna. Wat begon als een groot avontuur, liep anders dan gehoopt. Nu bereidt Anna zich met gemengde gevoelens voor op haar terugkeer naar huis. Ze kijkt ernaar uit om haar zoon weer te zien, maar neemt ook afscheid van een droom die niet is uitgekomen. Toch geeft ze niet op. Ooit hoopt ze via de reguliere weg terug te keren naar Nederland. En werk te vinden dat past bij haar ervaring en talenten.
Toen ik haar gisteren op Schiphol uitzwaaide, zag ik niet alleen iemand die terugkeerde naar huis. Ik zag ook een vrouw die, ondanks alle tegenslagen, vol vertrouwen uitkeek naar een nieuwe start in Jakarta.
*Om haar privacy te beschermen, hebben we haar naam veranderd en details weggelaten die haar identiteit zouden kunnen onthullen.
